Dit boek boeide mij vanaf de eerste bladzijde. Frieda Belinfante, een cellist, één van de eerste vrouwelijke dirigenten van Nederland, verzetsheldin én lesbienne in een tijd die daar op geen enkele manier klaar voor was. En toch volgde ze haar eigen weg, op haar eigen voorwaarden. Frieda Belinfante leidde een eigen kamerorkest in het Concertgebouw, was de drijvende kracht achter de aanslag op het Amsterdamse bevolkingsregister in 1943 en bouwde na de oorlog een glansrijke carrière op in Amerika. Nederland keek niet om en Frieda ook niet. Toni Boumans laat in ‘Een schitterend vergeten leven’ zien waarom Nederland haar is vergeten. Ze paste niet binnen de norm en verdween daarom naar de zijlijn. En precies daarom is dit boek zo belangrijk en prachtig.