Gedichten zijn soms zo pretentieus, vaag of juist bombastisch, waardoor ik sceptisch was toen mijn moeder me deze bundel gaf. Maar oh, wat zijn deze gedichten prachtig in hun eenvoud. Mary Oliver schrijft over simpele dingen – bomen, ochtendlicht, vogels – en nodigt je uit om de schoonheid van de natuur te doorvoelen. Meer dan eens heb ik tranen weggepinkt, omdat haar omschrijvingen zo verrassend en zo raak zijn. Juist in deze woelige maatschappelijke tijd denk ik dat dit boek een toevluchtsoord kan zijn. Het leert je weer te verwonderen en dat gun ik iedereen.